همیشه به خودم میگفتم که آیا امکان دارد از راه برسد ولی بعد میدیدم که تمام اینها فقط یک خیال بود، خیالی که هر موقع دور و ورم را نگاه میکردم متوجه میشدم که نه، هیچ موقع نخواهد رسید.

همیشه دلم می خواهد که گوشه ی تاریکی از اتاق کوچکم بنشینم و با خود فکر کنم که آیا همچین چیزی اصلا وجود دارد اما نمی شد چون این تنهایی تنهاتر از آن چیزی بود که به ذهنم میرسید.

همیشه دوست داشتم و خواهم داشت که سرم را بر روی شانه های یک نفر بگذارم و آنقدر گریه کنم که دیگر دلم پر از غم نباشد اما چه کنم که کسی، حتی یک نفر هم به من نگاهی نمیکرد.

همیشه می خواستم قدم در راهی بگذارم که علاوه بر خود برای دیگران هم خوشایند باشد، اما چه کنم که هر چه کردم برق خوبیه این کار در چشمان دیگران نمایان نشد.

آری من کسی هستم که خود را نشان دادم، اما چشم دیدار با من را پنهان کردند.